Urenlang zat ze op de sofa te lezen

Tegenwoordig is het een ander adres, maar vroeger was het bekend onder nummer C44. De onderwijzerswoning was een groot, licht huis met een enorme tuin. Nel speelde er piano, plukte appels en voerde de kippen. Ze kende een fijne jeugd. Het huis grensde direct aan school. Ze werd tijdens de les wel eens naar huis gestuurd om snel iets te halen. Daar waren andere kinderen vaak jaloers op. Het enige andere huis in de straat stond op de hoek van het zandpad naar (….) en werd bewoond door D. H.

De vader van Nel was Meester W. die van 1922 tot 1958 lesgaf aan de school. Hij was ook hoofd van de school. Ze was de één na jongste van vijf kinderen. Vader en “Moeke” trouwden in 1923, in december van hetzelfde jaar werd zoon H. geboren. De kinderen in de school hoorden H. wel eens huilen. “Hoort, het kind van meester W. huilt”, zeiden ze dan.

Rechts van de gang waren twee kamers en links de salon. Achter de salon was een huiskamer. Alleen in die ruimte werd gestookt, maar heel af en toe werd er ’s avonds in de salon gestookt. Deze gezellige, knusse kamer was de lievelingskamer van Nel. Ze zat er urenlang op de sofa te lezen.

Nel groeide op in een echt onderwijzersgezin. Er werd thuis veel over het onderwijs gepraat, ook omdat haar broer in het onderwijs zat. Van Nel en haar zus R. werd min of meer hetzelfde verwacht. Ze wilde liever verpleegster worden, maar toch gingen ze naar de Mulo. Intern. Ze vond het er verschrikkelijk en had vreselijke heimwee. Ze was geen studiebol en bleef zitten. Haar zus ging door met de opleiding, Nel maakte hem niet af.

Losse fragmenten uit een levensportret. (naam gewijzigd)

De onderwijzersdochter - Verhaal voor morgen - Verhaal voor morgen © 2019
website by gosidesign gosidesign